Start van Nell & haar blog


Na enkele maanden met het idee van een blog te starten, heeft een ander blog bericht mij uiteindelijk over de streep getrokken. Het deed me zoveel deugd haar verhaal te lezen. Dus hier gaan we van start!

Mijn echtgenoot en ik verloren dit jaar een kleintje gedurende de zwangerschap en vernamen dit tijdens de eerste echo. Ik hoor mezelf nog vol enthousiasme “Ja!” antwoorden op de vraag van de gynaecologe of we zwanger waren. Een donderslag bij heldere hemel dus. Ik heb maar één woord voor de uren, de dagen, de weken erna: verschrikkelijk. Twee dagen na de curettage zijn we letterlijk gevlucht: alles en iedereen deed ons denken aan de zwangerschap waar zo abrupt een einde aan gekomen was! Een weekje last-minute gaan skiën nam het verdriet niet weg, maar we hadden afleiding, we hadden elkaar.

Het verdriet van mezelf en mijn partner gingen elkaar aflossen: overdag moest hij getroost worden, praatte ik op hem in en ’s nachts kon ik niet slapen van het immense verdriet en was ik het die door hem getroost moest worden. Na twee weken moest ik ook terug aan het werk: aangezien ik tewerkgesteld was in een leefgroep bij mensen met een beperking was ik onmiddellijk in zwangerschapsbescherming omwille van de kans op agressie. Een vergiftigd geschenk, zo bleek toen.

Dit alles ligt al enkele maanden achter ons, intussen verwachten we begin volgend jaar trouwens ons kleintje! En ook daarvoor wou ik een blog starten! Omdat we voor dat kleintje bepaalde bewuste keuzes willen maken en niet zomaar de meest voor de hand liggende zaken willen aannemen of volgen.

Ik hoop van ganser harte dat ook ik – al is het maar af en toe – mensen kan raken met mijn schrijven. Dat ik – al is het maar even – mensen laat nadenken over hun aanpak en vooral: dat je meestal langs de snelste wegen niet het mooiste uitzicht tegenkomt (Yevgueni, 2011, Welkenraedt: Robbie en de aftocht).

Nell

Advertenties