Baat het niet, dan schaadt het niet: bola

Alhoewel ik dit steeds een vrij raar fenomeen vond, heb ik me deze week een bola aangeschaft! Tijdens het laatste bezoek aan de vroedvrouw, op 29 weken, bleek onze kleine ukkepuk nog steeds in stuitligging te liggen. Er werd mij duidelijk gemaakt dat dit stilletjes aan mocht gaan veranderen, wil ik onze wens om thuis te bevallen in vervulling zien gaan. Ik kreeg de tips om zo veel als mogelijk op mijn linker zijde te liggen, de baby naar beneden te praten en eventueel de baby zijn/haar hoofdje naar beneden te lokken door middel van een bola. Een bola. Iets waar ik geen voorstander van was omdat ik opgevangen had dat er hierdoor ook baby’s net wel in stuit bleven liggen. Er werd me uitgelegd dat veel vrouwen dit vooral als sieraad tijdens de zwangerschap gingen gebruiken en dit te hoog op hun bolle buik gingen dragen. Met het mij gekende resultaat: de baby’s bleven met hun hoofdje ter hoogte van het zachte geluid. Onder het motto “baat het niet, dan schaadt het niet” heb ik me dan toch maar zo een zwangerschapsbelletje aangekocht. Uiteraard hangt het zo laag als mogelijk, onder de bolle buik. Wetenschappelijk is er nog geen bewijs dat dit helpt, maar we zien wel…

Tijdens afgelopen week had ik het best druk maar op mijn enige vrije dag dacht ik: laten we nu eens iets maken dat snel afgewerkt geraakt en minder denkwerk in beslag neemt dan het opknappen van het draagwiegje! En zo kwam het tot het idee van het maken van “een tutdoekje”, alhoewel we er nog geen flauw idee van hebben of we onze kleine spruit een tut zullen geven. Maar toch! Het kan ook steeds gebruikt worden als knuffeldoekje!

Tutdoekje

Advertenties