De geboorte van onze koning

Waar we ons eerst nog zorgen maakten over de stuitligging van onze baby, werd dit heel plots volkomen bijzaak! Op 27 december werd ik compleet onverwachts opgenomen in het ziekenhuis met gebroken vliezen, op 33 weken zwangerschap. Totaal overdonderd. Manlief was net vertrokken op skireis en maakte onmiddellijk rechtsomkeer om 800km terug te rijden. Ondertussen werd ik bijgestaan door mijn vader – die zijn rol als chauffeur en bezorgde opa met glans opnam – en mijn fantastische zus en meter van het kleintje in spé als steun.

Ik was eerst langs mijn vroedvrouw geweest, waar het meteen duidelijk was dat het vruchtwater was dat ik verloor. Ze verwees mij vrijwel meteen door naar het ziekenhuis en eens daar aan de monitor werd ook duidelijk dat ik contracties had en kreeg ik meteen een weeënremmer toegediend. Uit het bloedresultaat bleek ik geen infectie te hebben, dus kreeg ik een (pijnlijke!) inspuiting om de longrijping van de baby te bevorderen. En tenslotte werd er preventief ook nog een zakje antibiotica voorzien.

How! Voor ik het zelf goed en wel kon beseffen hing ik een volledige namiddag aan een monitor en had ik een baxter met allerlei god-weet-welke stoffen. Ik die zo natuurlijk mogelijk en lekker knus thuis wou bevallen! Maar tegelijkertijd werd er ook nagegaan of alles nog goed was met de baby, wat zo geruststellend was toen dit zo bleek te zijn! Er werd mij vrij snel duidelijk gemaakt dat ik in het ziekenhuis zou moeten verblijven tot de geboorte en ons baby’tje het label “prematuurtje” zou krijgen.

Exact tien uur nadat ik manlief in Frankrijk op de hoogte gebracht had, stond hij naast mijn ziekenhuisbed. Wat was ik zo immens blij dat hij er was! Hoe goed mijn vader en zus mij ook gesteund hadden, bij hem kon mijn gevoelens – angst, verdriet – kwijt en kon ik mijn tranen de vrije loop laten. Gelukkig kon hij in het ziekenhuis blijven slapen, wat hij ook tijdens mijn volledige verblijf ook deed.

De dagen daarna werden gevuld met ziekenhuis eten, slapen, drie keer per dag aan de monitor maar vooral met piekeren over hoe en wanneer de baby op deze wereld zou komen. We probeerden zo positief mogelijk te zijn en we probeerden er zoveel mogelijk van uit te gaan dat ons kleintje een sterk kleintje zou zijn.

Drie keer per dag aan de monitor.

Elf dagen. Elf dagen heeft de baby nog willen wachten. Op zes januari kwam de gynaecoloog me melden dat de baby die avond zou geboren worden, een geplande keizersnede. Maar ook die dag had ons kleintje een eigen willetje: samen met de echtgenoot was ik in het ziekenhuis de laatste uren onder ons tweetjes aan het aftellen toen ik plots om drie uur in de namiddag gigantisch veel vruchtwater verloor. Meteen volgden er ook weeën en bleek bij controle dat ik al vijf centimeter ontsluiting had. Plots werd alles wat hectisch en hoefde ik niet meer te wachten op een operatiekamer die vrij was. De geplande keizersnede werd een spoedkeizersnede, want het voetje van het kleintje kwam er al aan.

De elf dagen wachten in onzekerheid en ook wel bang voor wat zou komen, vergat ik onmiddellijk wanneer ik ons kleintje meteen hoorde huilen eens hij geboren was.
Hij.
Want het is een kleine koning, geboren op zes januari: drie koningen!

Zoals we op voorhand wisten werd hij onmiddellijk naar de neonatale afdeling overgebracht, gelukkig mocht de kersverse papa erbij blijven. Hij nam enkele foto’s en kwam me deze zo fier als een gieter tonen. Ik, zo gelukkig, kon niet wachten om onze kleine koning te kunnen zien, voelen, ruiken! Twee uur(!) later was het eindelijk zo ver, nam ik ons kleintje

Graag vertel ik jullie ook over onze ervaring als kersverse ouders met een baby’tje op de neonatale afdeling, dit zal voor een volgend blog bericht zijn want zoonlief eist de liefdevolle aandacht van zijn mama op!

Advertenties